بهار

deborah.mihanblog.com
+ نوشته شده در  شنبه نهم بهمن 1389ساعت 14:11  توسط مهسا  | 

deborah.mihanblog.com
+ نوشته شده در  شنبه نهم بهمن 1389ساعت 14:9  توسط مهسا  | 

deborah.mihanblog.com
+ نوشته شده در  شنبه نهم بهمن 1389ساعت 14:8  توسط مهسا  | 

وظيفه گر برسد مصرفش گل است و نبيد
صفيــر مرغ برآمــــد، بط شـــــراب کجاست
فغان فتـــاد بـــه بلبل، نقاب گــل که کشيد
زميــوه‌هــــاي بهشتي چــــه ذوق دريابــــــد
 هـر آن که سيب زنخــدان شاهــدي نگـــزيدوظيفه گر برسد مصرفش گل است و نبيد
صفيــر مرغ برآمــــد، بط شـــــراب کجاست
فغان فتـــاد بـــه بلبل، نقاب گــل که کشيد
زميــوه‌هــــاي بهشتي چــــه ذوق دريابــــــد
 هـر آن که سيب زنخــدان شاهــدي نگـــزيد
مکن ز غصــه شکــايت که در طريق طلب
  به راحتي نرسيد آن که زحمتي نکشيد
  ز روي ساقي مهوش گلي بچين امروز
که گرد عارض بستان خط بنفشه دميد
 چنان کرشمـــه‌ي ساقي دلم زدست ببرد
که با کسي دگرم نيست برگ گفت وشنيد
  من اين مرقع رنگين چــو گل بخواهم سوخت
   کــه پير باده‌فـــــروشش به جرعه اي نخريد
   بهــــار مي‌گــــذرد دادگستـــــــرا دريــــــاب
    که رفت موسم و حافظ هنوز مي نچشيد

مکن ز غصــه شکــايت که در طريق طلب
  به راحتي نرسيد آن که زحمتي نکشيد
  ز روي ساقي مهوش گلي بچين امروز
که گرد عارض بستان خط بنفشه دميد
 چنان کرشمـــه‌ي ساقي دلم زدست ببرد
که با کسي دگرم نيست برگ گفت وشنيد
  من اين مرقع رنگين چــو گل بخواهم سوخت
   کــه پير باده‌فـــــروشش به جرعه اي نخريد
   بهــــار مي‌گــــذرد دادگستـــــــرا دريــــــاب
    که رفت موسم و حافظ هنوز مي نچشيد
aksha.ir زیبا ساز وبلاگ
+ نوشته شده در  شنبه نهم بهمن 1389ساعت 13:58  توسط مهسا  | 

بهار آمد بهاری سبز و زیبا

طراوت در همه دنیا هویدا

ببین زیبایی گلهاو سبزه

شکوفه روی هر شاخه شده وا

بیا باران زیبا کن تماشا

که هر قطره بود رحمت به دنیا

تو عالم را پر از امید بنگر

ولی غافل مشو از حال دلها

دریغا حال دلها نیست فصلی

که گر آمد بهاران دل شود وا

چرا در فصل شادی باز غم هست

هنوز اشک روان بینی به هر جا

خداوندا بهار دل کی آید

نبینیم آه حسرت روی لبها

درون قلب من هست آرزویی

که غم دیگر نباشد در دو دنیا

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و پنجم مرداد 1389ساعت 12:21  توسط مهسا  | 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و پنجم مرداد 1389ساعت 12:17  توسط مهسا  | 

ciliegi_big.jpg


بهار

 

بازهم آمد بهار

تا دراین غربت سرای

             دور وسرد

بر دلم گرمی ببخشاید، دمی


باز هم آمد بهار

تا که یاد سرزمین گرم من

         گرمی دم های نوروزم شود


بازهم آمد بهار

تا دراین تنهایی و تاریکی دور از وطن

                  درکنار هفت سین عشق او

                                    یار من گردد همه نورم شود

 

ای بهار آمده از راه دور

عشق و شورو مستی و شوق و حضور

                     گرمی و نوروز و نور

                                  ارمغان بهر دلم آورده ای

هدیه ای از سرزمین مادرم

                        آن بهشت گمشده

                                    آن سرای خاطرات خوب و دور

 ای بهار مستی و عشق و صفا

                    شوق و رضا

ای بهار ای جلوۀ  حسن  خدا

بر دلم بنشین، و در جانم درا، و

                                    چشم دل را نوربخش

 شاید آنگه

            همره نوروزعشق

نو ببنم،

            نو بخواهم

                        نو بجویم

هر مکان و هر زمان،

           آن دیار و این دیار

                      دور و نزدیکم

همه او باشد و

            جلوه ای گردد

                        ز یار ماندگار

+ نوشته شده در  جمعه بیست و دوم مرداد 1389ساعت 23:35  توسط مهسا  | 

شعر بهار عاشقی


لای تقــــــــویم دلــــت


یه گـــــــل لالـــــه بذار


تازه شــــو، غنـچه بده


زیــــــــــر بارون بــــهار


پر بکــــــش تا آسمون


بــــال ابـــــرا رو بـــگیر


دیـــــگه اینجا برنـــگرد


دوباره میــشی اسیر!


به پرســــتوها بـــگـــو


زود بـــه خــونه برسـن


بگـــــــو آواز بخــــــونن


غنـــــچه ها دلــواپسن


توی لحظه های عشق


واســه من تــرانه باش


گل بـــده مثــله بهــــار


شـــوق عاشقانه باش


دستــــاتو بــده به من


مهرو از دلـــــم بچـین


تو چشـــــام نگاه بکن


عشقو تو چشام ببین

+ نوشته شده در  جمعه بیست و دوم مرداد 1389ساعت 23:34  توسط مهسا  | 

خوش آمد بهار

گل از شاخه تابید خورشید وار

چو آغوش نوروز پیروز بخت

گشوده رخ و بازوان درخت

گل افشانی ارغوان

نوید امید است در باغ جهان

که هرگز نماند به جای

زمستان اهریمنی

بهاران فرا میرسد پرسیدنی

سراسر همه مژده ی ایمنی

در این صبح فرخنده ی تابناک

که از زندگی دم زند جان خاک

بیا با دل و جان پاک

همه لحظه ها را به شادی سپار

نوایی هم آهنگ یاران برآر

خوش آمد بهار

 


 

بوی باران بوی سبزه بوی خاک

شاخه های شسته باران خورده پاک

آسمان آبی و ابر سپید

برگهای سبز بید

عطر نرگس رقص باد

نغمه ی شوق پرستوهای شاد

خلوت گرم کبوترهای مست

نرم نرمک میرسد اینک بهار

خوش به حال روزگار

خوش به حال چشمه ها و دشت ها

خوش به حال دانه ها و سبزه ها

خوش به حال غنچه های نیمه باز

خوش به حال دختر میخک که میخندد به ناز

خوش به حال جام لبریز از شراب

خوش به حال آفــتـاب

ای دل من گرچه در این روزگار

جامه ی رنگین نمی پوشی به کام

باده ی رنگین نمی نوشی ز جام

نقل و سبزه در میان سفره نیست

جامت از آن می که می باید تهی ست

ای دریغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسیم

ای دریغ از من اگر مستم نسازد آفتاب

ای دریغ از ما اگر کامی نگیریم از بهار

گر نکوبی شیشه ی غم را به سنگ

هفت رنگش میشود هفتاد رنگ

 

 


 

باز کن پنجره ها را که نسیم

روز میلاد عقاقی ها را

جشن میگیرد

و بهار

روی هر شاخه کنار هر برگ

شمع روشن کرده ست

همه چلچله ها برگشتند

و طراوت را فریاد زدند

کوچه یکباره آواز شده ست

و درخت گیلاس

هدیه جشن عقاقی ها

گل به دامن کرده ست

باز کن پنجره ها را ای دوست

هیچ یادت هست؟

که زمین را عطشی وحشی سوخت

برگ ها پژمردند

تشنگی با جگر خاک چه کرد

هیچ یادت هست؟

توی تاریکی شب های بلند

سیلی سرما با تاک چه کرد

هیچ یادت هست

با سر وسینه ی گل های سپید

نیمه شب باد غضبناک چه کرد

هیچ یادت هست؟

حالیا معجزه ی باران را باور کن

و سخاوت را در چشم چمنزار ببین

و محبت را در روح نسیم

که در این کوچه ی تنگ

با همین دست تهی

روز میلاد اقاقی ها را

جشن میگیرد

خاک جان یافته است

تو چرا سنگ شدی

تو چرا این همه دلتنگ شدی

باز کن پنجره ها را و بهار را باور کن

 

+ نوشته شده در  جمعه بیست و دوم مرداد 1389ساعت 16:33  توسط مهسا  | 


غبار بشوی، زچهره، خود بهار رسید

 
بهار وزید، بهار شکفت، بهار دمید

 
زقله ی کوه، ز سینه ی دشت، ز دامن کشت

 
ز هر چه که سرخ، زهرچه که زرد، زهرچه سپید

 
زمهر و زمه، از آن خم ره، زقوس قزح

 
که پل زده است، به خانه ی، ابر زگیسوی بید

 
زخنده ی گل، زخنده ی،تو زگریه ی من

 
که از سر مهر، به چهره ی تو، به هدیه چکید

 
زبرگ گلی، که بر سر باد، زکوچه گذشت

 
وزآنکه دمی، به شاخه نشست، سرود و پرید

 
شکفت جهان! غریبه ممان، زروح بهار

 
اگر چه ترا، هزار امید، شکست و خمید

 
که شادی وغم، به هستی ما، به یکدگرند

 
و در پی هم، روند و شوند، نهان و پدید

 
غریبه ممان! اگرچه ترا، از آنچه گذشت

 
به هر نفسی، هزار دریغ، به سینه خزید

 
-از آنکه جهان، شکفته ولی، به خانه تو

 
که گشته سرا، به اهرمنی، شریر و پلید

 
نه دانه فشاند، کسی به زمین، به سال کهن

 
نه دانه شکفت، نه حاصل آن، کسی دروید

 
نه کارگری، به کارگهی، به کار ستاد

 
نه هیچ کجا، زضربه ی پتک، جرقه جهید

 
غریبه ممان! که می گذرد زهر چه حصار

 
بهار و کنون، تو زنده بدار، بهار امید
 
غریبه ممان! اگر چه ترا، ز باد خزان

 
شکسته به رخ، تبسم و اشک، به چهره دوید

 
مگر که ترا، نمانده به یاد، به بهمن سرد

 
چگونه بهار! جرقه زد و زبانه کشید

 
غریبه ممان! اگرچه ترا، ز سرخی گل

 
به خاطره ها، شراره فتد، ز هر که شهید

 
غریبه ممان! اگر چه دگر ز جور خزان

 
ز دست شده ست، شمار گلی که ناشکفید

 
که آ نکه شکست، که آنکه فسرد، نمرد نمرد

 
به قفل بزرگ، که سد رهست، شده ست کلید

 
و در سحری، نه دیر و نه دور، طنین فکنند

 
به کوه و به دشت، به شهر و به کوه، دهند نوید

 
که قفل بزرگ، شکسته شد و طلسم شکست

 
خجسته بهار! بهار بزرگ! زراه رسید

 
ز راه رسید زراه رسید....
+ نوشته شده در  جمعه بیست و دوم مرداد 1389ساعت 16:20  توسط مهسا  | 

مطالب قدیمی‌تر